De innerlijke god
Geplaatst op: 11-01-2007
*Samenvatting uit Levensvragen, hoofdstuk 3. Uitgave van Theosophical University Press Agency, Den Haag.
De mens per se is een onzichtbaar wezen. Wat we van hem zien, in en door het lichaam, is slechts de uitdrukking van de innerlijke mens, want de mens is in wezen een geestelijke energie – een geestelijke, intellectuele en psycho–materiële energie, afhankelijk van het gebied waarop we zijn daden waarnemen; want men kan terecht zeggen dat hij op alle gebieden bestaat, innerlijke en uiterlijke.
Al is de mens een onzichtbaar wezen, hij heeft een stoffelijk lichaam nodig om in te leven en mee te werken op dit stoffelijk gebied. Hij is een pelgrim der eeuwigheid. Hij kwam voort uit het onzichtbare deel van het kosmische zijn, in eonen die zo ver achter ons liggen, dat de mensheid, met uitzondering van de grote wijzen en zieners, alle herinnering daaraan heeft verloren. Hij kwam uit de schoot van het kosmische zijn als een onzelfbewuste godsvonk, en na eonen en eonen lang door al de verschillende innerlijke werelden te zijn getrokken, in bepaalde stadia door onze eigen materiële sfeer, en vandaar weer naar de innerlijke werelden, werd hij tenslotte mens, een zelfbewust wezen; en op dat punt zijn we nu. In toekomstige eonen zullen, zelfs op deze aarde, de verborgen vermogens en krachten die in elk mens aanwezig zijn in een veel volmaaktere vorm dan nu tot openbaring komen; in die dagen van de verre toekomst zal de mens op aarde wandelen als een god en hij zal op deze aarde wandelen en zich met zijn medegoden onderhouden, want hij zal dan die goddelijke krachten hebben voortgebracht die nu nog onontwikkeld, maar niettemin aanwezig zijn in zijn diepste wezen.
Het hart van het hart van een mens is een god, een kosmische geest, een vonk van het centrale kosmische vuur; en alle evolutie – wat betekent het ontvouwen van wat binnenin is, het loswikkelen van wat zich in het evoluerende wezen bevindt, het te voorschijn brengen van wat innerlijk verborgen is – alle evolutie is slechts het op steeds volmaaktere wijze openbaren van de ingesloten, omwikkelde energieën, vermogens, krachten en organen van de evoluerende entiteit. Naarmate deze vermogens en energieën zich beter kunnen openbaren en zich op volmaaktere wijze ontwikkelen, toont het organisme waardoor ze werken – het lichaam – de gevolgen van dit innerlijke evoluerende vuur, van deze innerlijke energie; en zodoende ontwikkelt zich ook het lichaam zelf, omdat het elke innerlijke stap vooruit automatisch in zichzelf weerspiegelt.
Zoals een plant groeit, uit het onzichtbare in het zichtbare, zo verschijnt ook de mens, de mens–plant van de eeuwigheid. De mens begint het leven op aarde als een menselijk zaad; hij groeit en wordt volwassen en brengt te voorschijn of ontwikkelt wat innerlijk is opgesloten; dan komt het natuurlijk verval van krachten, het lichaam sterft en keert tot de aarde terug; en na een lange periode van rust in de onzichtbare werelden en verwerking van de ervaringen, komt de innerlijke, geestelijke vlam weer naar de aarde terug voor een nieuwe incarnatie. .......
Lees verder op:
Bron: http://www.theosofie.net/sunrise/sunrise1994/septokt1994/innerlijkegod.html - G. de Purucker
