Het lot van de mens in de mythologie
Geplaatst op: 12-10-2009
Lang, heel lang geleden, in de schemerige eeuwen die verliepen vóór onze geschiedenis begon, schijnen de leden van de mensheid uitzonderlijk eensgezind te zijn geweest in het uitzetten van hun koers. Uit alle mythologieën, ontstaan uit de oudste overleveringen, spreekt eenzelfde eerbied voor de natuur als het kleed van goddelijke krachten, en voor de mens als haar evenbeeld, hoewel ze, wat hun kosmogonie en leefregels betreft, elk een eigen allegorisch stelsel bezitten. Door verschillende stelsels te vergelijken, kunnen we hun symboliek en de richtlijnen die zij geven voor het levensgedrag, voor het zoeken van wijsheid en de groei van de ziel, herkennen en gedeeltelijk ontcijferen; doen we dat niet dan blijven heel wat sprookjes en opera’s die op mythen zijn gebaseerd, zonder betekenis, als een omslag zonder boek, een lijst om een onbeschilderd doek.
Een van de meest bekende maar minst begrepen Noorse allegorieën die te maken hebben met de bestemming van de mensheid, is de legende van het walhalla. Vooral bekend geworden door de opera’s van Wagner is men het, met enige geringschatting, gaan zien als een lichtelijk humoristische parodie op de hemel, waar woeste vikingen na de dood hun drinkgelagen hielden. Kort samengevat, het is het rijk van de krijgsgod Odin; zijn helden sneuvelen dagelijks in de strijd en worden ’s avonds door Odins krijgsmaagden, de walkuren, van het slagveld naar het walhalla gebracht, waar ze worden onthaald op varkensvlees en honingwijn en vanwaar ze elke morgen terugkeren naar de strijd, waar ze opnieuw worden gedood. Het walhalla wordt beschermd door vele hindernissen: het is omgeven door een gracht, Tund, waarin een weerwolf, Tjodvitner, naar mensen vist. De toegangspoort wordt beveiligd door magie en aan de deur van de hal hangt een wolf die daar is vastgespietst met daarboven een bloedende adelaar. Bovendien wordt het bewaakt door Odins beide wolfshonden......
Lees verder op:
Bron: http://www.theosofie.net/sunrise/sunrise2002/septokt2002/lotmythologie.html - Elsa–Brita Titchenell
